Wiadomości dla rodziców

5779874
Dziś
Wczoraj
Tydzień
Wszystkie dni
8701
12785
32048
5779874

Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
21
22
23
25
26
27
28
29
30

Problemy z koncentracją, senność, nieustanne sprawdzanie poczty  elektronicznej... Jeśli dodać do tego jeszcze zaniedbywanie obowiązków i relacji ze znajomymi na rzecz Internetu – to mogą to być już poważne oznaki, że przestajemy kontrolować czas spędzany w sieci.

Nadmierne korzystanie z Internetu staje się dziś niezwykle poważnym problemem społecznym. Na ryzyko uzależnienia szczególnie narażone są dzieci i młodzież, dla których Internet jest nieodłącznym elementem ich codziennej aktywności, życia społecznego oraz rozrywki.

Z ostatniego badania EU Kids Online przeprowadzonego wśród dzieci z 25 państw Europy wynika, że niedojadanie lub niedosypianie z powodu surfowania po sieci deklaruje prawie 20 procent polskich nastolatków, ponad 30 procent z nich, kiedy nie ma dostępu do Internetu, odczuwa dyskomfort, a 35 procent przyznaje, że Internet ma niekorzystny wpływ na ich relacje z rodziną lub przyjaciółmi.

Nadmierne korzystanie z Internetu przez dzieci ma również ogromny wpływ na ich rozwój emocjonalny. Znany psycholog Philip Zimbardo wskazuje na uzależnienie od silnych emocji,

jakie niesie Internet, w tym przede wszystkim od tempa, w jakim toczą się gry komputerowe i towarzyszącej im adrenaliny.

Nadmierne korzystanie z Internetu może mieć również poważniejsze konsekwencje, a walka z nim może się okazać trudniejsza, niż w przypadku innych uzależnień. Trudno bowiem wyobrazić sobie młodą osobę całkowicie odizolowaną od sieci, która przecież będzie jej potrzebna zarówno do edukacji, jak i – w dorosłym życiu – do podjęcia aktywności zawodowej. Dlatego tak ważna jest profilaktyka: uświadamianie zarówno dzieciom  jakie mogą być pierwsze symptomy uzależnienia od sieci, wskazywanie, w jaki sposób zarządzać czasem spędzanym przez dziecko online, tak by nie przekroczyć granic bezpieczeństwa, wreszcie: gdzie szukać pomocy, jeśli problem już się pojawił.

Co powinno zwrócić uwagę rodziców i opiekunów w trakcie korzystania z Internetu przez dziecko?

§ Silna potrzeba lub poczucie przymusu korzystania z Internetu. Dziecko może mieć problem z oderwaniem się od komputera lub nie radzić sobie z ograniczeniem czasu spędzanego w sieci.

§ Rozdrażnienie spowodowane przerwaniem korzystania z sieci. Może pojawić się również rozgoryczenie lub gorsze samopoczucie, objawy te ustępują z chwilą powrotu do Internetu.

§ Brak przerw w korzystaniu z Internetu, który wiąże się z zaniedbywaniem podstawowych potrzeb fizjologicznych.

§ Brak kontroli nad czasem spędzanym w sieci – dziecko nie jest w stanie powiedzieć, ile czasu spędziło przed komputerem.

§ Odczuwanie przymusu korzystania z Internetu.

§ Zaniedbywanie dotychczasowych zainteresowań oraz kontaktów z ludźmi na rzecz Internetu (np. unikanie znajomych lub rezygnacja z zajęć sportowych).

§ Spędzanie coraz więcej czasu w Internecie celem uzyskania zadowolenia, dobrego samopoczucia, które poprzednio były osiągane znacznie szybciej.

§ Korzystanie z sieci nawet wtedy, gdy nie jest to już interesujące.

§ Korzystanie z Internetu pomimo że odbija się to szkodliwie na innych sferach życia (kosztem snu, spóźniania się do szkoły lub nieprzygotowywania się do lekcji).

§ Kłótnie z innymi członkami rodziny związane z nadużywaniem Internet

Co może zrobić rodzic, gdy dziecko ma problem z nadużywaniem Internetu?

§ Nazwać problem. Porozmawiać z dzieckiem i powiedzieć mu, co niepokojącego widzi w jego zachowaniu.

§ Zdiagnozować sytuacje trudne, w których dziecko „sięga” po Internet – wspólnie z dzieckiem powinien poszukać alternatywy (np. działań, które sprawiają równie dużo przyjemności lub w podobny sposób pomagają odreagować negatywne emocje).

§ Ustalić harmonogram dnia – zrównoważyć czas dziecka spędzany w sieci i poza nią.

§ Ustalić zasady i etapy ograniczania korzystania z Internetu. Warto wraz z dzieckiem omówić stopniowe ograniczenie czasu przed monitorem.

§ Nagradzać sukcesy w ograniczaniu czasu spędzanego w Internecie.

§ Odłączyć Internet lub komputer, gdy dziecko korzysta z niego w sposób, który zagraża jego zdrowiu i/lub życiu (powoduje np. zaniedbywanie podstawowych potrzeb fizjologicznych, uniemożliwia funkcjonowanie w codziennym życiu).

§ Wyjaśnić dziecku przyczyny tych ograniczeń i/lub odłączenia Internetu. Rozmowy o tym, co się dzieje i dlaczego, są niezwykle istotne. Dziecko będzie się czuło bezpieczniej, gdy pozna nasze intencje.

§ Kontakt z profesjonalistą.

Jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko utraciło kontrolę nad używaniem komputera i/lub Internetu i nie wiesz, jak w tej sytuacji postępować, zawsze możesz skonsultować się z zespołem Helpline.org.pl. Na stronie Helpline.org.pl lub pod numerem 800 100 100 możesz szukać pomocy również wtedy, gdy dotychczasowe działania nie przyniosły

Helpline.org.pl  tel. 800 100 100

W przypadku zgłoszeń dotyczących nadużywania komputera i/lub Internetu konsultanci Helpline.org.pl rozpoznają sytuację dziecka, udzielają informacji, pomagają zaplanować interwencję, udzielają wsparcia, a jeżeli istnieje potrzeba – kierują do specjalistycznych instytucji.

Kontakt z Helpline.org.pl:

§bezpłatny numer telefonu 800 100 100

§rozmowa online – chat na stronie www.helpline.org.pl,

§e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,

§formularz: „zadaj nam pytanie” na stronie www.helpline.org.

Materiały zaczerpnięto z Platformy Edukacyjnej FDN,
Publikacja: „Nadmierne korzystanie przez dzieci i młodzież z komputera i  Internetu. Problem, zapobieganie, terapia.

Obowiązujące aktualnie Rozporządzenie MENiS o pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom z trudnościami szkolnymi zawiera omówienie procedury diagnozowania uczniów gimnazjum. Oto podstawowe jej założenia:

· Uczeń, u którego prawdopodobnie występuje niezdiagnozowana wcześniej dysleksja może skorzystać ze specjalistycznej diagnozy w poradni psychologiczno-pedagogicznej na wniosek rodzica/rodziców, muszą być jednak spełnione pewne warunki.

· Najpierw należy złożyć do dyrektora szkoły „Wniosek o opinię Rady Pedagogicznej gimnazjum w sprawie zasadności diagnozy ucznia” (druk można uzyskać od pedagoga szkolnego).

· Dyrektor podpisze ten wniosek i wyznaczy termin opiniowania, zgodnie z kalendarzem spotkań Rady Pedagogicznej.

· Na najbliższym posiedzeniu RP zostanie omówiona sytuacja szkolna ucznia, przegłosowana potrzeba diagnozy, a następnie zostanie wystawiony dokument – opinia o potrzebie diagnozy danego ucznia.

· Rodzic odbiera powyższą OPINIĘw gabinecie pedagoga i wraz zWNIOSKIEM O BADANIE W PORADNI(pobrany ze strony internetowej tej placówki, ale też dostępny u pedagoga szkolnego) składa w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, zgodnie z rejonem zamieszkania.

WAŻNE: opinia o specyficznych trudnościach w czytaniu/pisaniu (dysleksji, dysgrafii i/lub dysortografii wystawiona w gimnazjum będzie ważna  przez cały okres dalszej edukacji. Nie ponawia się już tej diagnozy np. przed maturą (tak było wcześniej).

Wszelkie wątpliwości dotyczące opisanej powyżej kwestii można wyjaśnić z pedagogiem szkolnym (zapraszam!) 

Dysleksja rozwojowa są to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Spowodowane są zaburzeniami niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich integracji, uwarunkowanymi nieprawidłowym (nieco innym w porównaniu do dzieci bez tego problemu) funkcjonowaniem układu nerwowego.  Problemy dyslektyczne występować mogą w trzech formach, są to:

  • dysleksja- specyficzne trudności w czytaniu;
  • dysortografia- specyficzne trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (w tym błędy ortograficzne);
  • dysgrafia- niski poziom graficzny pisma.

Przyczynami dysleksji są zaburzenia funkcji percepcyjno motorycznych (spostrzegania wzrokowego, słuchowego, motoryki) i ich współdziałania (integracji percepcyjno motorycznej), funkcji językowych, pamięci (wzrokowej, słuchowej, ruchowej), lateralizacji, orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.  Uwarunkowania tych zaburzeń są wielorakie (polietiologia). Wskazuje się na dziedziczność, zmiany anatomiczne i zaburzenia fizjologiczne układu nerwowego (w okresie ciąży i porodu o nieprawidłowym przebiegu). Zaniedbanie środowiskowe oraz brak szybkiej interwencji pogłębia zaburzenia i trudności dziecka.

Objawy dysleksji rozwojowej– jak już wspomniano zmieniają się w toku rozwoju, specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu ujawniają się dopiero w szkole, podczas gdy już w okresie przedszkolnym można zauważyć objawy, które cechują tzw. dzieci ryzyka dysleksji.

Symptomy dysleksji u gimnazjalistów

1. Język polski

Czytanie:wolne tempo czytania połączone
z trudnością jego zrozumienia i zapamiętania  niechęć do czytania długich i grubych książek.

Pisanie:błędy ortograficzne i gramatyczne; trudności z organizacją tekstu, trudne do odczytania pismo.

2.Matematyka

Arytmetyka:trudności z zapisywaniem
i odczytywaniem liczb wielocyfrowych, dodawaniem w pamięci, przekształcaniem wzorów.

Geometria:trudności z zadaniami angażującymi wyobraźnię przestrzenną, niski poziom wykresów i rysunków.

3. Języki obce

Trudności z opanowaniem nowego słownictwa, mylenie wyrazów podobnych
w pisowni/wymowie, trudności z rozumieniem i tworzeniem wypowiedzi ustnych pisemnych.

4. Historia i wiedza o społeczeństwie

Trudności z zapamiętywaniem nazw i nazwisk,  mylenie epok, nazw i nazwisk, zła orientacja w czasie (chronologia, daty) i na mapach historycznych; trudności z selekcją najistotniejszych treści.

5.Biologia

Trudności z opanowaniem terminologii, systematyki, zapamiętaniem i zapisem reakcji biochemicznych, z organizacją przestrzenną schematów i rysunków.

6.Chemia

Problemy z zapamiętaniem terminologii, danych przedstawionych przestrzennie (na przykład tablica Mendelejewa), błędne zapisywanie łańcuchów reakcji chemicznych.

7.Geografia

Trudności z zapamiętywaniem nazw geograficznych, z rysowaniem i czytaniem map, z orientacją w czasie   przestrzeni.

8. Fizyka

Trudności z zapamiętywaniem terminów, symboli, wzorów (tez ich przekształcaniem), rozwiązywaniem zadań (słabe rozumienie treści).

9. Sztuka

Trudności z czytaniem nut, szczegółowym analizowaniu obrazów, rysowaniem i organizacją przestrzenną prac plastycznych.

10.Wychowanie fizyczne

Problemy z opanowaniem układów gimnastycznych, trudności z bieganiem, ćwiczeniami równoważnymi oraz grami wymagającymi użycia piłki.

Pozaszkolne obszary aktywności – życie codzienne

Czynności użyteczne:trudności z wypowiadaniem się, artykulacją złożonych wyrazów, problemy z wypełnianiem formularzy, zapamiętaniem układów tanecznych,

Zapamiętywanie nazw idanych – trudności z zapamiętaniem i dokładnym przekazaniem informacji np. odebranych przez telefon.

Liczby:trudności z płynnym wymienieniem wszystkich nazw miesięcy, mylenie numerów autobusów, mylenie kolejności cyfr przy wybieraniu numeru telefonicznego, mylenie dat
i godzin.

Orientacja w czasie i przestrzeni: kłopoty z planowaniem, organizacją i zarządzaniem czasem, trudności z odróżnieniem strony prawej od lewej, problemy z czytaniem mapy
i orientowaniem się w nieznanym terenie.

 

Jeżeli u gimnazjalisty występują powyższe objawy (oczywiści nie pojedyncze, lecz

w pewnym stopniu nasilenia) – warto porozmawiać o tym np. z pedagogiem szkolnym, by rozważyć ewentualna diagnozę w poradni.

O szczegółach procedur diagnozowania gimnazjalistów – w kolejnym artykule.

O dysleksji mówi się w dzisiejszych czasach dużo i chociaż wydawałby się, że na jej temat wiadomo wszystko – wciąż nie brakuje wątpliwości, niedomówień, błędnych interpretacji tego problemu.

Wielu rodziców, którzy zauważali u swoich dzieci podczas wczesnej edukacji (klasy I-III) nasilone trudności w czytaniu i pisaniu żywiło przekonanie, że dziecko „z tego wyrośnie”, że jakoś sobie poradzi. I rzeczywiście w przypadku gimnazjalistów rzadkością są przypadki uczniów, którzy czytają bardzo słabo, bardzo wolno nie rozumiejąc zupełnie treści. Częściej ich problemy to nasilone błędy w pisowni i ogólna niechęć do czytania oraz pisania. Faktycznie, wielu z nich jakoś sobie poradziło! (z mniejszymi lub większymi konsekwencjami dla ich rozwoju psychoemocjonalnego, zależy jak bardzo byli „mobilizowani” przez szkołę i rodziców).

Być może mimo sugestii szkoły niektórzy rodzice nie zdecydowali się na diagnozę problemów dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej, a może takiej sugestii ze strony nauczycieli po prostu nie było. Każda sytuacja jest tu bardzo indywidualna. Ale nigdy też nie jest za późno, by przyjrzeć się trudnościom dziecka.

Jak więc to jest z tymi dys-problemami??

Otóż dysleksja jest problemem całego życia, nie znika, nie wrasta się z niej, nie można jej „wyleczyć”. W toku rozwoju człowieka zmieniają się tylko jej objawy (dynamika symptomatologii). Czasem mocno zakłóca funkcjonowanie szkolne ucznia, czasem zaś jest to problem „bardzo dyskretny”, szczególnie gdy dotyczy dziecka o wysokim ilorazie inteligencji (mamy całe szacowne grono wybitnych dyslektyków), które włącza wiele mechanizmów kompensacyjnych i potrafi „obchodzić problem”. Często zdarza się, że uczeń z powodzeniem zalicza etap elementarnej edukacji, a dopiero w starszych klasach szkoły podstawowej problem ujawnia się z całą siłą.

Dysleksję rozwojową(w różnych jej formach: dysleksji, dysgrafii, dysortografii) można diagnozować na różnych etapach edukacji, choć dla dobra dziecka najlepiej by stało się to możliwie najwcześniej. Dlatego, jeżeli przypuszczamy, że trudności naszego dziecka mogą mieć taki charakter warto to sprawdzić!

Aby wzmocnić w sobie przekonanie o konieczności zadbania, by dziecko, które wychowujemy miało szansę na ukształtowania adekwatnej samooceny warto prześledzić specyfikę funkcjonowania osób
o zaniżonej i zawyżonej samoocenie.

Co się dzieje przy zaniżonej samoocenie

Co się dzieje przy zawyżonej samoocenie

  • Niepewność siebie
  • Lęk przed ludźmi
  • Lęk przed nowymi sytuacjami
    i zadaniami
  • Lęk przed oceną innych
  • Lęk przed okazywaniem uczuć
  • Lek przed odrzuceniem
  • Paraliżująca nieśmiałość
  • Unikanie większych grup i rywalizacji
  • Nieuzasadnione poczucie winy
  • Nagminne przepraszanie wszystkich
    i schodzenie im z drogi
  • Przekonanie, że sukces jest przypadkiem a porażka to moja wina
  • Dominujące sądy i przekonania o sobie:

    Do niczego się nie nadaję

    Jestem głupi

    Niczego nie potrafię

    Wstydzę się pokazać innym

    To moja wina
  • Nadmierne przekonanie o wyjątkowości
  • Bezwzględne dążenie do własnych potrzeb
  • Poczucie bycia lepszym od innych
  • Nieszanowanie praw innych
  • Naruszanie granic innych ludzi
  • Niższa wrażliwość na uczucia innych ludzi (niska empatia)
  • Nieumiejętność dawania innym, dzielenia się
  • Trudność w dogadywaniu się podczas pracy zespołowej
  • Nieumiejętność przejmowania ról nieeksponowanych
  • Nieumiejętność konstruktywnego radzenia sobie z porażką
  • Dominujące przekonania o sobie:

Jestem najważniejszy,

Jestem najmądrzejszy

Należy mi się to

Dlatego wszystko, co robimy w kontekście wychowania dziecka, powinno zmierzać do kształtowania jego ADEKWATNEJ SAMOOCENY (ani zaniżonej, ani zawyżonej lecz zgodnej z rzeczywistymi  możliwościami i predyspozycjami dziecka).

(Wykorzystano: A. Paczkowska, Kształtuj poczucie wartości,
[w:] Poradnik Psychologiczny POLITYKI, tom 2; 2/2009)